No folclore brasileiro é unha deidade de auga de enorme beleza, tamén chamada ‘nai da auga’. Era unha india guerreira a quen seus irmáns intentaron asasinar por celos. Para defenderse, matounos ela, e como castigo, tirárona no máis profundo do río. A partir daquela, transformada en serea, enfeitiza os homes cos seus cánticos para matalos; os que sobreviven á morte, sucumben á loucura. Esta lenda foi tratada no poema “A Iara”, de Olavo Bilac (1919).
