Tribuna

Produciuse un erro ao procesar o modelo.
The following has evaluated to null or missing:
==> navigationEntry.getLayout().getExpandoBridge().getAttribute("display_page_template")  [in template "35243#35273#111402" at line 7, column 33]

----
Tip: If the failing expression is known to legally refer to something that's sometimes null or missing, either specify a default value like myOptionalVar!myDefault, or use <#if myOptionalVar??>when-present<#else>when-missing</#if>. (These only cover the last step of the expression; to cover the whole expression, use parenthesis: (myOptionalVar.foo)!myDefault, (myOptionalVar.foo)??
----

----
FTL stack trace ("~" means nesting-related):
	- Failed at: #assign isActive = navigationEntry.ge...  [in template "35243#35273#111402" at line 7, column 13]
----
1<#if entries?has_content> 
2    <div class="header-links"> 
3	<#list entries as navigationEntry> 
4        <#assign isActive = navigationEntry.isSelected() || navigationEntry.isChildSelected()> 
5        <#assign cssClass = ""> 
6        <#if layout.isSystem()> 
7            <#assign isActive = navigationEntry.getLayout().getExpandoBridge().getAttribute("display_page_template") == layout.layoutId?string /> 
8        </#if> 
9        <#if isActive> 
10            <#assign cssClass = "header-links__item--active"> 
11        </#if> 
12		<a class="header-links__item ${cssClass}" href="${navigationEntry.getURL()}">${navigationEntry.getName()}</a> 
13	</#list> 
14	</div> 
15</#if> 

Vestirse coa lingua

Cultura galega, o marco no que vou incorporar estas reflexións, é a cultura como constitutiva do espazo público, dese lugar político onde nos representamos como suxeito colectivo e cidadán, alí onde a igualdade é un principio ontolóxico. Coma calquera construción social na historia, é un palimpsesto pois que está feita de síntomas (Prisciliano), de crebas, de negacións (a ‘doma e castración') e de renacenza (dos provincialistas á nación). Neste senso os elementos que a singularizan e a simbolizan son diferentes segundo os momentos. Hoxe a lingua é un deses elementos. E como sinal político, que vai máis aló do seu valor instrumental, o seu papel foise afirmando dende o dezanove até un arestora incerto que devén en síntoma de doenza da mesma sociedade á que representa.

A cultura propia (nacional) de Galicia é a cultura que, de mediar a lingua, se expresa en lingua galega e en facéndoo crea condicións para que exista como esfera pública e para que nela se produzan, é dicir, aparezan, se instalen ou devalen diferentes culturas grupais, como por exemplo a cultura cigana en Galicia -declaro que me emocionou escoitar, aló nos anos do chamado Bipartito, a versión flamenca do Himno Galego, máis aló das intencións que puideron levar á ex-Presidenta do Parlamento cara a tal acción-, ou a cultura de expresión árabe, ou a cultura indiana que hoxe pode verse como unha variante ‘antropolóxica' pero que influíu de maneira decisiva no paso do XIX para o XX.

Ela, a cultura nacional de Galicia, pola súa mesma existencia tamén é garante dos dereitos individuais, incluída a pluralidade lingüística no seu seo. Por referir dous exemplos, teño para min que cómpre diferenciar os períodos nos que aínda non se tiñan desenvolvido condicións -nin no pensamento nin na política- para a institucionalización da nación. É dicir, non ten o mesmo significado que a Pardo Bazán non utilice o galego de que Torrente, por razóns ideolóxicas, deixe de o utilizar. E viríanos ben reactualizar o debate con autores en presente para vermos o sentido do nacionalismo que precede a nación e mesmo como variante analítica.

Cómpre, xa que logo, arredar a pertenza de matriz republicana convencional (ben por nacenza nun territorio, ben por xinea); a decisión individual de pasar a formar parte dun país (sen ir máis lonxe, e se penso en colegas do mundo da Comunicación, Martín Barbero fíxose colombiano e Chanan, por exemplo, deixou de ser israelí); os procesos abertos coas migracións, etc., etc. dunha sociedade que se recoñece como tal a traveso dunha cultura común, unha cultura na que acordou determinadas regras (valores de referencia, aproveitamento de recursos, articulación do hábitat), canda un espazo de comunicación cara a dentro e cara a fóra, no que lle deu corpo a unha lingua de seu que a identifica e da cultura nesa mesma lingua como gran mediación.

Así, desta maneira, a partir da posibilidade de políticas públicas e de que toda política ten por tras un cadro institucional e nacional (con ou sen estado) determinado, ábrese un espazo de relación cos outros espazos (por exemplo o atlántico, o lusófono, o iberoamericano) dende dominantes que poden pasar polo mercado, polo modo de inserírmonos na mundialización, ou polo intercambio e a participación en universos creativos de esgos tan diversos coma o do cinema, a arte contemporánea, os blogues, ou a música folk.

Margarita Ledo Andión
Arquiveira-bibliotecaria