m5fdatomuruaisfollatos045.html
[p. 169]
Á GALICIA
Nobre Galicia, singular matroa
d' espiñas e loureiros coroada:
quixérate cantar, nai adourada,
¡e non te sei cantar...! ¡Pátrea perdoa!
Perdoa s' a cancion apasioada
qu' arrinc' â probe lira
n-é dina d' o esprendor d' a tua coröa.
Grand' é o sol com' a tua groria
grande,
brilante cal sua luz tua groria pura:
xigante com' a d' él tua hermosura.
Teus doces trovadores,
que cantan as tuas grorias
son paxaros cantores
que gaban d' ese sol os resprandores.
[p. 170]
Perdoa si n-a miña idolatría
eu ergo a miña voz com' os paxaros
ô sol lle cantan ô nacer o dia.
'O máxico concerto
que canta a tua grandeza
eu xunt' a miña voz, Galicia hermosa,
cantando namorada tal belleza.
Cal probe gorrion qu' antr' os follatos
ô reiseñor canouro
fai compaña n-o canto pelegrino:
á ises cen vates, que con plectro d' ouro
n-o teu loor entoan mil cantares
xuntar a miña voz é meu destino.
Quero cantar teus rios e teus mares
qu' o rico manto de sin par verdura,
que vistes de contino
olran de brancos tules
tecidos con escumas nacaradas
cando veñen as olas agrupadas
á bicarte c' os seus beizos azules.
II
Ledas Mariñas, onde seica estivo
o pradiso qu' Adan perdeu pecando:
¿Quén vos viu unha vez que non sospire
vosas doces bellezas relembrando?
¿Quén trepou unha vez ese chan verde,
que d' invern' e de vran está frorido,
que non cobice sempre estar durmido,
pra poder sempre estar con vos
sonando?
[p. 171]
Que n-hay n-o mund' enteiro
panorama mais lind' e feiticeiro
viseon mais pelegrina,
qu' a que copea a y-auga cristalina
qu' esas hermosas prayas vai bicando.
Á quen am' o relembro venerando
d' a nosa antiga groria
espértallo Betanzos n-a mamoria:
e quen inspiraceon vaya buscando
pra lindo cadro ou pra canceon subrime,
que vos mire unha vez, unha tan soilo
e cinguirá loureiros inmortaes
bellezas infinitas retratando.
¡Qué soutos tan frondosos!
¡Qué veigas esmaltadas de mil frores!
¡Qué vilas tan garridas!
¡Qu' aldeas tan xeitosas escondidas
d' es' aterno follax' antr' os
verdores!
¡Qué ceo tan azul! ¡cantos
primores
encerran eses eidos deleitosos!
Cen craros regatiños
corren faland' e rind' aternamente
por antr' as tuas frondas
y-os pardos reiseñores
n-as tuas carballeiras
cantando sin cesar fan os seus niños.
¡Mariñas
feiticeiras!
¡Qué doce debe ser o aterno sono
durmindo n-esas prácedas ribeiras!
[p. 172]
III
¡Ouh Lerez lindo! ¡feiticeiro Lerez!
máxico pazo de' cristal bruñido
d' encantados salós ond' escondido
habita o sacro númen d' a poesía:
¿Quén puido maxinar tanta hermosura?
¿Quén se finxiu xamais c' a
fantasía
un oasis mais lindo de verdura?
N-os teus salós habita a venturanza
tí eres d' o ceo imáxe pelegrina:
que cand' a y-alma enchida d'
esperanza
c' a práceda e divina
manseon d' a aterna luz
resprandecente
pons' á soñar par' esquencer as
penas,
finxe salós de chau moi trasparente
con bóvedas moi altas y-azuladas
e paredes de frores tapizadas
que despiden prefum' arrecendente.
IV
¡Ouh craro Miño, que n-un leito d' ouro
cal cobra de cristal vast' arristrando!
¿Quén dende lonxe esas ribeiras lindas
qu' agasalleiro pasas tí bicando
s' estrev' á relembrar sin penas
fondas?
¿Quén pode sin tristura
pensar n-esas montañas feiticeiras
[p. 173]
que son Mayos xigantes
de frores e verdura?
Quen naceu n-unha chouza antr' esas frondas
en ningures s' afai e morr' aixiña
s' o levan lonxe d' o curruncho ledo
que regan ô pasar as tuas ondas.
As brisas que te bican namoradas,
marmurand' antr' as frores
contan cicais os prácedos amores
de que tí falas ô pasar correndo,
y-os ledos reiseñores
os teus murmuxos somellar pertenden
cobizando teus máxicos romores.
Canta, Miño feliz, hermoso rio
qu' arristras ô correr tantas
riquezas:
canta c' a voz d' as augas romorosas
a variedá enfinita de bellezas
que viches ô pasar en tí copeadas.
Canta esas arboredas tan frondosas,
esas lindas pradeiras esmaltadas
de frores primorosas
y-as fértiles colinas coroadas
de pampos e de frores prefumadas.
Canta âs lindas ciudás que vas bicando:
corre, Miño feliz, corre cantando.
V
Ria de Vigo, incomparabre ria
xigant' espello de bruñida prata
ond' unha hermosa-pelra se retrata.
[p. 174]
¡Qu' hermosa diant' a y-alma t'
apareces
cando contigo soña a fantasía!
¡Qué marco tan precioso t' arrodea
cal rico cinturon de pedraría!
'A luz d' a relembranza, qu' alomea
véxote cada cando sempre hermosa
sempre chea d' encant' e poesía!
Estou lonxe de tí; mais pech' os ollos
e vexo d' as tuas augas os cristales
e d' arredor os verdes piñeirales
qu' en prácedos romores
fan compás as tuas ondas cristalinas
entoando canciós tan pelegrinas
que dan cobiza ôs bardos inspirados.
Ouzo d' a brisa o sospirar amante
cando riza as tuas ondas
trasparentes:
vexo d' o sol os rayos esprendentes
rasgando o velo azul que tece a bruma
y-arrincando cen chispas de diamante
âs olas coroadas pol-a escuma.
E cand' a noite c' o seu manto mouro
que quixo Dios bordar con doas d' ouro,
che sirve de sol, tamen ch' eu vexo
d' a miña inspiraceon rico tesouro,
ô máxico refrexo
d' a luz páleda e grata
d' a branca lua que te fai de prata.
Y-anque lonxe de tí por tí sospiro;
â luz d' a relembranza venturosa,
[p. 175]
sempre pechand' os ollos t' ademiro:
véxote sempre grande, e sempre
hermosa,
VI
Nobre Galicia, singular matroa
de groriosos loureiros coroada:
eu quérote cantar por esforzada,
quero cantar teus feitos que pregoa,
moi alt' a fama c' a sua voz potente.
Quer' amostrarll' o mund' o
esprendente
egrexio resprandor d' a tua coröa.
¡Ouh nai de cen mil héroes que
venero!
¿Quén non t' ademirou cal t' ademiro?
¿Qué fillo non te quer cal eu te quero?
S' eres hermosa e tua grandeza é
tanta
¿quén unha voz posee e non levanta
cen hinos á tua groria?
¿Cal a lira será que non te canta?
VII
Astr' esprendente cuyo brilo puro
antre mil craros soles resprandece,
xigant' estrela que n-o ceo pátreo
como sino de grorias amañece,
Mayor Fernandez Pita, denodada
heroina imortal cuya mamoria
é por sigros de sigros venerada
por filla primexénita d' a groria.
¡Quén a y-arpa d' Homero poseera!
[p. 176]
¡Quén poidera pulsar suas cordas d' ouro
pr' entoar hox' unha canceon sonora
que d' os teus altos feitos dina fora!
¡Quén poidera cantar d' as tuas vertudes
o sin igual tesouro!
¡Qu' endomabre valor! ¡Canta bravura
soupeche demostrar como guerreira!
¡Qu' hermoso curazon! ¡Canta ternura
pr' os teus fillos gardou tua y-alma
pura!
¡Qué grande foi teu curazon hermoso!
¡Qu' hermoso foi teu curazon xigante!
¿Qué moito que che cinga unha coröa
con gratitud' aterna a pátrea
amante?
S' eres sua groria, e si che debe
tanto
¿qué moito qu' unha estáuta che levante?
Eu quixera entoar n-os teus loores
un hino de sonoras harmunías
cuyas notas o eco repitise
d' o mundo n-as ignotas lexanías.
Eu quixera cantarte, qu' eu anhelo
cantar as grorias de Galicia amada
e tí eres a maor, a mais preceada;
mais de tanta grandeza
non pod' a canceon miña ser medida.
Seus dones con expréndeda riqueza
pródiga che brindou a natureza,
qu' o darch' un alma grande y-escollida,
quixo Dios encerrar tan rica xoya
en caixa dina de tan gran belleza.
S' antre cen heroinas destenguiuse
d' a tua y-alm' o tempre y-a firmeza
[p. 177]
e foi teu gran valor pasmo d' o
mundo:
foi a tua hermosura sin segundo.
VIII
¡Ouh fillos de Minerva escrarecidos,
grorioso batallon d' os Literarios:
que mortos fostes pero non vencidos!
Frorida xuventú, que tanta groria
deches morrend' á esta
Galicia amada,
que garda a tua mamoria
n-esa bandeira sant' e venerada.
¡Ouh xuventú dourada,
qu' oid' a voz d' a pátrea qu' afrixida
antre
ferros queixábase dorida
voach' á socorrela!
Hermosa xuventú qu' o
sacreficio
fixeches d' a tua sangue xenerosa
diante d' o altar sagrado
d' a pátrea libertade:
¡quén rica inspiraceon â y-alma dera,
pra te
poder cantar cal eu quixera!
IX
Héroes invictos qu' en profundo sono
baixo d' a terra estades adurmidos:
¡espertade! ¡escoitai! quero cantarvos.
¡Quero eusalar en cántecos
sentidos
meu entuseasm' ardente!
Quero cantar a groria refulxente
[p. 178]
qu' a nai Galicia corou un dia
n-a Ponte de Sampayo,
por vosa xenerosa valentía!
¡Ay! todo o borra o tempo y-o anonada,
tod' o seu sopro helado desparece;
mais a groria imortal d' esa xornada
c' un aterno buril está grabada
n-a nosa pátrea hestoria,
y-o brilo d' esa páxina dourada
non se
borr' enxamais, non esmorece,
ese padron de groria
ond' a vosa nobreza
resprandece.
Héroes xigantes cuyos altos feitos
pasmo serán d' os
sigros
y-o voso nome espanto d' os franceses:
perdoai se m' estrev' eu
á lembrarvos,
s' a miña voz cativa
o estrevemento tivo de cantarvos.
X
¿Quén pode d' os teus fillos, nai Galicia,
os feitos d' heroismo
cantar todos?
¿Quén os millares d' héroes
que n-o teu chau naceron
puido contar xamais, nai valerosa?
¿Quén poide relembrar a numarosa
préyade de xigantes
que che tecen diadema tan groriosa?
Dendes d' antiga Rom' hastr' o
Callao
levou teu nom' a vocingleira fama,
[p. 179]
epopeyas cantando tan brilantes
qu' o mund' ademirado con xusticia
á todol-os teus fillos héroes chama.
¡Gózate n-esa groria, nai hermosa!
Non baixes nunc' a testa,
que nai de
tales fillos e moi xusto,
que cinga os seus loureiros argullosa.
|
|
|