m5fdatomuruaisfollatos038.html
[p. 139]
Á ROSALÍA CASTRO
Non é lostrego hermoso,
é luz perenne e crara
a luz con qu' alomeas
¡ouh sol d' a miña pátrea!
É luz que sempre brila
y-o tempo non apaga.
Tí alomeach' a aurora
d' aterna relembranza
en qu' espertou Galicia
erguéndos' alentada.
Tí fuch' a estrela hermosa
que n-hourizonte grata
un dia de ventura
â pátrea ll' anonciabas.
O dia xa clarexa:
en huestes apretadas
[p. 140]
os fillos de Galicia
â loita se porparan
y-hastra cantar viutoria
non pousarán as armas.
Tí qu' antre frondas verdes
tranquia repousabas
erguícheste d' a coba
pra ser grorificada.
¡Qué gozo sintirían
as tuas cinsas santas
ô ver com' os gallegos
s' aprestan â batalla,
ô ver â nai Galicia
xa cuas rexenerada!
Os teus pechados ollos
cicais verteron bagoas,
cand' ôs gallegos bardos
oubich' a tua fala,
e foi pra tí a coröa
mais rica y-apreceada
a de cantares lindos
qu' entorno ch' entoaban.
¡Goza, muller subrime,
en ver cuas' acabada
a obra xenerosa
d' erguer â nosa patrea,
por teu amor inmenso
con pelras cimentada!
|
|
|