m5fdatomuruaisfollatos034.html
[p. 125]
I
Inda foi onte, cand' alá en Belen
oubía a doce nai cantos de groria
vivas están ainda n-a mamoria
as primeiras surrisas d' o seu ben.
Inda foi onte. A noite estaba fria
y-o miniño tremendo tiritaba;
mais no colo d' a nai qu' o acurrunchaba
abrindo os beizos roxos se surría.
¡Qué lindo estaba estonces o miniño!
¡Qué gozo estonces tiña a nai n-o peito!
¡Qué brand' e agarimoso era aquil leito
c' o a calor maternal abrigadiño!
[p. 126]
Os ánxeles á Dios alá n-altura
hinos de groria sin cesar cantaban
y-ô home paz n-a terra ll' anonciaban
y-aternas horas de sin par ventura.
Ind' era neno cand' antre doutores
discutía n-o tempro ademirando
os sábeos, que pasmaban contemprando
d' aquil divino sol os resprandores.
N-as bodas de Caná ¡qué venturanza!
fai un milagre pol-a vez primeira
demostrando qu' é Dios d' esta maneira
e qu' a rogos d' a nai todo s' alcanza.
Cando perdica, d' a divina boca
as almas ten pendentes ôs millares,
c' a sua doce voz sosega os mares
y-os mortos rezusitan s' él os toca.
Dempois ¡qué trunfo n-a ciudade santa
como fillo de Dios é procramado
e ¡hosana! á aquil Mesías esperado
o pobo enteiro con pracer lle canta.
II
¿Qué foi d' aquiles tempos, Virxen pura?
¿Qué foi d' aquelas santas alegrías?
¿Quén tivo tal poder qu' os craros dias
cambeóu n-unha noite tan escura?
[p. 127]
¡Xa todo se pasou! Xa d' os pastores
as cándedas feguras se trocaron
n-as de feros sayós qu' atromentaron
aquil amor de todos teus amores.
Ainda as verdes follas d' o loureiro
van regand' as bagullas que tí choras
y-o pobo qu' o acramou fai poucas horas,
ora impostor lle chama e mintireiro.
Ise qu' atopas, Virxen delorida
n-a calle ensanguentada d' a Amargura,
¿é aquil divino sol de lume pura,
que dou c' o seu poder ôs mundos vida?
Ise que cai baixo d' a cruz agora
cuase xa morto de delor e pena
¿é aquil que perdoou â Magdalena
e desfendeu â adultra pecadora...?
III
Xa está posto n-a cruz o teu filliño,
com' en Belen desnud' e tiritando...
mais íl non se surrí... tí estás chorando...
¡darlle calor non pod' o teu cariño!
Aquiles ollos ond' o sol tomaba
rayos de luz pr' alomear ô dia
pechadiños están, Virxen María,
morreu o sol qu' á tí t' alomeaba,
[p. 128]
Enmudeceu d' os ánxeles o canto....
cobríus' o mundo de tenebra escura...
anegóuse o teu peito n-amargura...
¡espirou aquil Dios tres veces santo!
|
|
|