m5currosenriquezairesdaminhaterra009.html
[p. 70]
BEN CHEGADO
¡Qué doce e deleitoso |
É d'un pay ó desvelo, cando
á veira |
D'o seu leito d' esposo,
Vay oir pracenteira |
D'o seu primeiro fillo á vos
primeira! |
Qué mundo d' ilusiós e de
contento |
Acode á fantesía,
Y-en tan felís momento |
Encolle o corazon y-o
pensamento! |
D'o meu lar n'o curruncho
escurecido, |
Contando, ó són pausado
D'a péndola, o batido |
D'o corazon, d'amor
estremecido. |
[p. 71]
Chega hastra min, profunda |
Com' a tétrica queixa
lastimada |
De cerva morimunda,
Solouzante e cansada |
A vos dôrida d'a muller
amada. |
Mais, d'os seus beizos roxos |
Envolto n'os suspiros d'
amargura, |
Trégola ós meus enoxos,
Un ánxel d' hermosura |
Bríndam' eterna, celestial
ventura. |
Ceben en tí, muIler, sua saña
impía |
Os maternás doores:
Que canto máis sombría, |
Máis tras d'a noite nos
feitiza o dia. |
O máis grande tormento
conecido; |
¡Sôfre!... ¡Mañan,
quizayes,
Darás por ben sofrido |
Ese, que á ningun outro é
parecido! |
¿Quén sabe, ó fin, s' estrela |
Que vay lucir n'o noso triste
ceo, |
Astro chegará á ser que de
lus cheo
Os nosos dias enfeitice arreo? |
Esa pranta que brota oxe d'a
terra, |
[p. 72]
Sobre canto de podre e ruin
encerra,
Arbol será de paz tras tanta guerra? |
Ven, fillo d'a miñ' alma; |
Chega, chega, e non tardes,
meu querido: |
O mundo en servidume
sumerxido,
Nádo inda non, saúdante ben vido. |
O meu cólo tamen, ¡miña
delicia!
Qu' inda mesmo sin vida me recreas, |
A miña amant' e paternal
caricia! |
Pasa, eses teus luceiros
apagando:
Linda é a lua; mais sua lus escasa |
O berze d'o meu neno
alumeando. |
En que Dios dorme e
s'acobarda a xente; |
Qu'as párpedas pechadas
D'o meu rolo inocente |
Quérense ó rayo abrir d'o
sol fulxente. |
¡Ouh, sol! Tí que atesouras |
A lus que esparxe a brétema
sombría; |
Tí, qu' os outeiros douras
E inundas d' armonía |
O ceo, a terra, o mar, a
tarde, o día; |
[p. 73]
Pol-a xigante lomba |
Érguete á ver o meu miniño,
quedo, |
Cal namorada pomba
Que poI-a mañá cedo |
Léva os fillos calor n'o
pico ledo. |
¡Ouh, sol! ¡sol imortal!
meu neno espera |
Teus rayos celestiales....
¡Si cara á ti nacera |
Non cara á noite, cara á tí
correra! |
¡Qué cand' eu á esta vida |
Abrin os ollos, triste noite
escura |
Cubríume enloitecída.
E d'esa noite impura |
Ind'os crespós arrastro y-a
tristura!
|
|
|