m5currosenriquezairesdaminhaterra014.html
[p. 85]
A IGREXA FRIA
Por cima d'os agros,
D'o monte n'o medio,
Levántase ainda
Hidrópico e negro,
|
Cal xigante hipopótamo morto, |
Rodeado de trévoas e gramas,
O lombo deforme d'o vello mosteiro. |
D'as torres as rexas
Agullas de ferro,
Queixarse parecen
D'a marcha d'os tempos; |
E de cote paradas é inmobres, |
[p. 86]
D'unha mau de Titan q' anda en busca
D'o rayo que tarda d'as iras d'o ceo.
|
Dend' a alta campana
Cay inda en anélos
A forte cadea
Con triste bambeo. |
Cando á posta d'o sol, d'as montanas |
Unha serpe arromeda encantada
Que gard' as rüinas fungando e tecendo
|
Os pelos de punta
N'a mau c'un coitelo,
Co'a sangue lixado
D'os probes viaxeiros, |
Tempos houbo en q' aquí buscar viña |
O ladron d'os camiños, q'os frades
Q' a Praga queimaban, en salvo puxeron.
|
De monxe vestido
Com' éles o reo,
De réprobo á santo
Pasóu n'un dia mesmo; |
E, d'a gorxa que ser debería |
A pauliña saíu qu' escomulga
Ó insine Colombo y-ó gran Galileo.
|
As virxes, forzadas,
Os probes, valeiros,
[p. 87]
Pedian namentres
Socorro e romedio; |
Y-a xusticia, escudeiro mal pago |
D'o sagrado n'a porta quedaba
De rabia e de cólara os dentes batendo.
|
N'os meus solitarios
Nouturnos paseos,
Sucedem' ás veces
Chegar ó mosteiro; |
E caretas facéndom' estonces |
Unha negra vision, d' entr' as ruina,
«¡Qué tempos!» me dice, y-eu digo «¡Qué tempos!» |
|
|