m5currosenriquezairesdaminhaterra012.html
[p. 80]
ÓS MOZOS
¡Qué triste está a aldea,
Que triste é que sola!
|
A terra sin frutos, a feira sin xente, |
Sin brazos o campo,
Sin nenos á escola, |
Sin sol o hourizonte, sin fror a semente! |
A pedra y-as nubes
A sembra arrasando, |
Agoiran un ano de fame sombría; |
Sin pan os labregos,
Nin herba pr'o gando, |
¿Qué vay á ser d'éles n'a crua invernía? |
Manadas famentas
De lobos montesos |
Baixaron d 'as chouzas n'a noite calada. |
[p. 81]
E, postos en ringla,
C'os ollos acesos |
Acenan d'os probes pr'a porta pechada... |
Moziños honrados
De sangue bravía, |
Si ó mal d' os petrucios non fordes alleos, |
Librádeos d'a morte,
¡Facéy montería |
N'os lobos d'a terra, n'os lobos d'os ceos! |
|
|