m5currosenriquezairesdaminhaterra010.html
[p. 75]
¡AY!...
¿Cómo foy?...—Eu topábame fóra
Cand' as negras vixigas lle deron;
Pol-o arámio sua nay avisóume
Y-eu vínme
correndo.
¡Coitadiño! Sintindo os meus pasos
Revolveu car' á min os seus ollos.
Non me víu... e chorou... ¡ay! xa os tiña
Ceguiños de todo.
Nom m' acordo que tempo m' estiven
Sobr' o berce de dôr debruzado;
Sólo sey que m' erguin c'o meu neno
Sin vida n'os brazos...—
[p. 76]
Volvoreta d' aliñas douradas
Que te pousas no berze valeiro,
Pois por él me pergúntas, xa sabes
Qué foy d'o meu neno.
|
|
|