m5fdatomuruaisfollatos019.html
[p. 65]
Á MODA
¡Ou tempos aquiles
de santa nocencia
qu' o home se via
cal Dios o fixera!
Nin tiña xorobas
nin tiña coxeiras
y-alegr' amostraba
as suas formas prefeutas.
Dempois ¡mal pocado!
(causouno a soberba)
escravo se fixo
¡nunca tal fixera!
d' o deño d' a moda
qu' o trai n-a cadea.
Aquela mazan
qu' o home comera
[p. 66]
foi a causa toda
de tan grande perda;
porque dend' estonces
perdendo a nocenza
percisou o home
traguer vestimenta.
O deño qu' é cuco
anque non pareza
vestíuse de cobra
de gran intlixenza
e con cen mintiras
inganand' á Eva
puxos' á dicirlle
con melosa lengua:
come d' esta froita
e non seas besta,
serás como Dios
en poder e cencia
y-andarás vestida
com' hora se leva
Satanás n-o ceo
vestíu de soberba,
qu' é unha tea nova
de moita grandeza.
¡Non seas tí cursi,
veste d' esa tea!»
¡Quén tal ll' anorciou...!
Nunca Dios me dera!
Pra xunta d' home
foi con moita presa
e dixoll' Adan
[p. 67]
come esto sin pena
y-unha gran coroa
levarás n-a testa.
Se cencia cobizas
terás moita cencia:
crearás cen mundos
feitos â moderna
que xa vai antigo
o que Dios fixera.»
Y-Adan por seguir
a moda d' aquela,
á Dios lle negou
a santa obidenza.
D' estonces acá
a moda é a reina
qu' ôs homes escravos
trocou sobr' a terra.
Ela ô seu antoxo
o mundo goberna.
Buscade n-hestorea
cantas vestimentas
o home trocou
por mandatos d' ela.
Cantos sacreficios
a moda impuxera
compríronse sempre
con grande presteza.
É diosa adourada,
non é soilo reina,
e n-os tempos d' hoxe
sin fé nin creenzas
[p. 68]
ten centos d' altares
cheos de riquezas,
e n-as suas aras
de cote se queiman
con moi lindo gusto
honor e concencia.
Esto en cant' â y-alma
qu' o corpo non deixa
de faguer gustante
dura penitenza.
Xa traguendo os pés
metidos en prensa
rubidos en zancos
que tên vara e media:
xa a probe cintura
en cárcere estreita
feita con aceiros
e duras ballenas,
dobrarse non pode
(tamen se non creva)
obrigada sempre
á terse direita.
¡Ou diosa! non te m' anoxes
qu' eu che farei reverenza,
cando se trate de roupa
anque me caya de vella;
pero déixame decir
o que me diuta a concencia.
Eiche decir cen verdades;
mais direichas â moderna
[p. 69]
eiche de chamar tirana
tan somentes com' á reina,
e pr' os que te chaman diosa
eu chamareite quimeira;
pois a moda xa pasou
d' os dioses e d' as creenzas.
Mais tí de moda non pasas,
que tí es a moda mesma
e como o fénix renaces
y-enxamais te volves vella.
E tiranizas ô mundo
que necio baixa a cabeza
acatand' as tuas leis
c' unha servil ovidenza.
Contra tí non se prenuncian
nin os pobos nin a aldea
e dend' a chouza hastr' o pazo
en todo lugar imperas
y-o mesmo c' os teus decretos
o dengue y-a palramenta
desterras, qu' as longas colas
de terciopelo de seda.
Mais eres reina croel,
que tras a probe belleza
tan mal parada, que dá
mesmo lástema de vela.
E non tés respet' á naide
nin â saude respetas,
y-hastra loitas c' o pudor
aló n-as altas esferas,
poñend' a tea n-o chan
[p. 70]
e n-os hombros falla tea.
'As mulleres que dou Dios
com' os piñeiros direitas,
puxécheslle unha xoroba,
non sei se de lan ou d' herba,
e nin pudían sentare,
porqu' o pulisón n' asenta.
Tapach' as testas bunitas
c' o diaño d' a perreira,
e non sabía ninguén
se brilaban de nocenza
ou s' as lixara o bulleiro,
porqu' iban todas cubertas.
E dá noxo ver as caras
qu' asomellaban estrelas,
coma clonws enfariñadas;
y-as xeitosiñas morenas
que tiñan coiro de raso
trocadas en muiñeiras,
tapand' as lindas colores
que lles dou a natureza;
porqu' á tí che s' antoxou
qu' âs defuntas se parezan.
II
E non son soilo as mulleres
as que viven de tí escravas;
tamén os homes che rinden
cego culto d' alabancia
e trocan cando tí queres
[p. 71]
o gabán pol-a casaca
y-ora o pantalón s' apertan
ora o levan de campana;
agora alargan o frac
ora lle cortas as aâs
y-o día que che s' antoxe
ô Congreso irán d' albarda.
E non é n-a vestimenta
o soilo ramo en que mandas,
qu' as casas son os teus tempros
cand' están ben alhaxadas,
según n-os pródicos dín
os revisteiros d' as damas.
E tí despós d' as comidas
o menú y-hastra d' a fala
pois que nos trás d' o extranxeiro
mais d' un cento de palabras.
Nin n-os corpos soilamentes,
tamén dominias n-as almas
e trâs e levas capas.
Y-en fin... non quero esbarar,
qu' esta miña pruma esbara
e s' en redícolo cayo,
qu' é cair n-a tua disgracea
pra insecula seculorum
perderei a groria e fama.
|
|
|