m5currosenriquezairesdaminhaterra034.html
[p. 159]
O «CIPRIANILLO»
Xan de Deza, bon labrego,
Que deixache tanta sona |
Onde, manso boy gallego,
Fuche a gala, a fror y-a tona |
—
Mau de ferro, brazo forte,
Fouce d'ouro a mais lucida, |
Que sin medo algun d'a
morte
T' afanache toda a vida |
—
Xornaleiro que aforrache
Máis que toda a freguesía, |
[p. 160]
Que de teu á ter chegache
Unha terra regantía, |
—
Triste pária que, por termo
D'un vivir curvado é combo |
Tópaste oxe probe e
enfermo,
Y-a pedir c'un fol ó lombo |
—
Conta, conta, Xan de
Deza,
Cómo foy o te ir quedando |
O perder tanta riqueza,
Adiquirida sudando |
—
Cóntame, Xan, qué che pasa
Pra, despois d' haber mercado |
Vender hortas, vender casa
Y-andar oxe atravesado |
—
Hay quen dí que non sey cándo,
Non sey quén falóuche á orella |
D'un libro de contrabando,
Escrito n'a fala vella |
—
Entre as follas, revesgadas
Dése libro, dánse señas |
E riquezas enterradas
Pe d'os rios e d'as brañas, |
—
Quen as busque, tras de lél-o,
Moedas topa conservadas |
Pentes d'ouro pr'o cabelo
Y-arcas fondas, cuguladas |
—
Ó saberes tal notiza,
Maxinache d'o praneta |
E röido d'a cubiza
Dende enton nin paz compreta |
—
Pra c'o libro te fagueres,
Travallache cal ferido |
Fuche rico antes de o léres;
Mais agora que o tés lido, |
—
¡Probe Xan, que desengano!
Cantas terras rexistrache |
Rexistráchel-as en vano:
¡O tesouro que topache |
—
Non a tí; d'o que che pasa
Culpo ó fisco, ó ruin goberno, |
Ése lobo que t'arrasa,
Que te fay meter n'o inferno |
—
Mais os fados teus adversos
Outros foran, sí o mitrado, |
Como condena os meus versos,
Condenara o condanado |
—
Olla, Xan: pra esas tristuras
Que t'afogan, pra eses doores, |
D'os magos deixa as leuturas;
Lee os gallegos escritores |
—
Non máis soñes, bon
labrego,
Non máis soñes montes d'ouro |
Teu millor libro é o
gallego,
Teu gran tesouro o tesouro |
—
Cando consultes Murguía,
Paz, Pondal, Añon e Lamas, |
As canciós de Rosalía
Teñas sempre, que tanto amas, |
—
[p. 163]
Serás rico, Xan de Deza,
Mal que pese á gorxa rouca |
Que n'o mundo a mor riqueza
E' a virtude —c'unha pouca |
—
Si eses nomes soletreas,
Recobrar podrás d'un tombo |
E de pan tuas tullas cheas,
Non irás c'un fol ó lombo |
—
Eses nomes tén virtude:
Son estrelas de fagueiro |
Que dan bés e dan saúde:
¡Son a Pátria —o verdadeiro |
|
|