m5currosenriquezairesdaminhaterra022.html
[p. 115]
ALBORADA
Escoitade! De fondas queixas cheo
Brota d'a terra un misterioso canto;
Rayos de branca lus tinxen o ceo,
Rompe a mañá d'o celestial encanto. |
D'a caixa de Pandora
Sobr'a patria deitada, |
Que peste e mónstros gomitóu cad' hora,
Vay a Espranza surxir consoladora
Que quedaba n'o fondo acurrunchada... |
Alba de groria pr'o oprimido mundo, |
Que escravos viven en dolor profundo! |
D' escura noite as trévoas cenizentas,
De verdugos e déspotas garida, |
[p. 116]
E fuxan medoñentas, |
Seguidas d'o seu lívido aparello,
Diante de tí as visiós d'o mundo vello! |
D'ese mundo d'horror sobr' os escombros
Bate xa as álas ó Porvir lixeiro...
¡Xunta esas forzas, mozedá, d' aceiro,
Si queres que se pouse n'os teus hombros!
Dispoñey, dispoñeivos pr'a seitura. |
E si frutos queredes de dozura,
Dond' agora herba ruin e grama dura
Ceibay novas ideas: darán frores. |
|
|