m5currosenriquezairesdaminhaterra036.html
[p. 167]
O ÚLTIMO FIDALGO
Érmol-os seus saídos,
Os cancelos pechados, |
Fundidos teitos, escaleiras,
traves, |
Non paso un dia pol-os seus
lindeiros
Sin pararme ante a casa d' o fidalgo. |
Non fumega a troneira,
Non s' escoitan nos páteos |
Os ladridos d'os cans, nin o
sonoro
Rinchar d'os feros potros e cabalos. |
N'o escudo en que descansa
O corredor voado |
Fan niño as anduriñas
volandeiras |
Y-escóndense os lagartos;
E n'o cima d'a torre |
O galo d'a veleta, desprumado,
[p. 168]
Remela os ollos cara ó vento Leste,
¡O vento d'a ruina e d'os estragos! |
— —
Un vello pergamiño
C'o sello real sellado |
E sinado c'o as cruces,
non c'o as firmas,
—Pois non sabian firmar!— de dez Perlados, |
Manda que nadia poda
Erguer cabana ou pazo |
Acaron d'esta casa, que lle quite
Aire ou soI, poI-o frente ou poI-os lados. |
Despois de nove sigros
lnda é firme o mandado.
As pallozas d'o povo, |
Cheas d'as armonías d'o
traballo, |
Dende lonxe respétano
y-acátano,
Agardando que os muros se despromen
E ríndose namentres pol-o baixo...
— —
¿Qué foy d'o morador d'esa vivenda, |
N'a que en tempos
pasados |
S' esnaquizóu a pátria en
mil parcelas
Entr' os que por seu amo pelexaron,
Y-onde nunca petou a mau trembona |
Que alcontrara agarimo ou
doce fogo
D'os ateridos membros pra reparo? |
O dono derradeiro
Védelo, ahí vay, mirayno...
Cuberto c'o a coroza, |
[p. 169]
Calzado o zoco, c'os seus bois
falando, |
Para n'éla vender d'estrume un carro |
—Feroz limosna que lle
arroxa o Estado— |
Ó seu señor d'agora,
Que onte foy seu escravo! |
— —
Acontéceme vendo estas traxedias |
Tropezo c'unha pedra de
muiño
N'un valo posta, ou d'unha herdá por marco. |
Recordo o que ela esquece |
D'as cousas que non sinten
n'o letargo: |
Os himnos que a dar voltas
ten cantado!
|
|
|