m5currosenriquezairesdaminhaterra026.html
[p. 131]
A EMIGRACION
Cando n'as noites de luar caladas
Via unha estrela pol-o ceo correr,
Decia miña nay, c'as maus direitas: |
Dende enton, cando vexo q' un gallego
A terra deixa onde infelis nacéu,
Y-achego busca n'outras prayas, digo: |
Non-o culpo ¡coitado!, non-o axo,
Non pido pragas nin castigos pr' él,
Nin de que é dono de coller m' esquezo |
Que aquel que deixa seu natal curruncho
E fóra d'os seus eidos pon os pés,
[p. 132]
Cando troca o seguro poI-o incerto, |
Preguntáylle, e diravos que
sin rego
O milleiral, o lume sin cardés,
Sin herba o gando e sin traballo o home |
Diravos, sí, que e pouco canto gana
Pr'as arcas d'o señor e pr'as d'o Rey,
Fay un mes que non comen cousa quente |
E diravos que porque d' us destrales
Mercóu n' unha ocasion us poucos bés,
Xuróull' o crego non lle dar sagrado |
Y-havos decir que lonxe, alá moy lonxe,
Alénd' o mar q' o vay tragar tal ves,
Si libertá, si pan non logra, santa |
¿Quén sódes vós, chorosos niquitates,
Ruís louvadores d' un Poder cruél
Que as alas d' ouro d' un esprito libre |
¿Por virtú de cál próvida promesa,
En nome de qué Dios, nin de qué ley
Querés que aquél que á morte condenastes |
[p. 133]
¿Qué lle ofrecedes n'a nativa terra
Ése que á cruzar vay mares de fel?
Resinacion?—Con éla non se come... |
Fe?—Non lle basta a fe!... |
Correde o velo que a Xusticia encubre!
Dáille traballo, libertá, saber...
¡Non é dina d' os osos de seus fillos |
Pátria que os non mantén! |
—
Dicen que como o Miño, o noso povo
N'a terra donde nace quér morrer;
Pero o sono d'o rio é sosegado |
O rio ten un leito mulidiño,
Perfumado de rosas é cravés.
Tamen tiña outro o povo; mais... vendéronllo |
Deixáino qu' o adiquira donde poida!
Deixád' ó gafo Xob c'o fol á res
Buscar o muladar onde s' espiolle, |
A civilizacion y-as anduriñas
D' unhas terras pr'as outras ván é vén;
Querer que non emigren e matálas |
|
|