m5fdatomuruaisfollatos010.html
[p. 41]
PERDÓALLES
Pequena pátrea, amor d' os meus amores,
Galicia hermosa á quen eu quero tanto
¡quén poidera d' os pardos reiseñores
posêr a voz para adicarch' un canto!
Mais s' o cant' é ruin é ben sentido
pois cuase com' á Dios eu te
venero,
currunchiño de groria bendecido
¡quén poidera espricar canto
te quero!
C' o culto d' un artista pr' a belleza
cal divina deidá reverenciada,
coma un avaro adoura á sua riqueza
con mais idolatría eres amada.
[p. 42]
Com' ama o sol âs frores pelegrinas,
com'
un esposo amante á sua esposa,
com' un sedento âs augas cristalinas.
com' un escravo a libertade hermosa,
com' unha nai á un fillo idolatrado,
como s' adoura sempr' un ben
perdido,
como quer ô seu lar o desterrado
así t' eu quero á tí, meu
ben querido.
Com' as prantas ô sol que lles dá vida,
com' o náufrago â praya
bienhechora,
com' os héroes â groria apetecida
com' os cegos â luz qu'
os mundos dora.
Por seres tan hermosa e disgraceada
e verest' aprimida en tantos modos
así t' eu quero á tí, pátrea adourada,
así te queren ¡ay! os fillos
todos.
Perdóalle ôs que fuxen e te deixan
porque tan negros son os seus
pesares,
tan fondas amarguras os aqueixan
que van buscar a morte trás d' os mares.
Eles ben saben que n-o mund' enteiro
lonxe de tí non topan alegría,
qu'
a morriña non cura con diñeiro
e soilo n-o teu chan ten milloría.
[p. 43]
Eles ben saben qu' esa ausenza mata,
mais c' a carga d' a vida xa non poden
e non te deixan, non, por buscar prata
é qu' a vida lles pesa y-a sacoden.
Perdoa, pois, ôs probes emigrantes
que tan lonxe de tí renden as
vidas,
qu' anqu' ingratos parezan son amantes...
merecen compaseon... ¡son
suicidas!
|
|
|