Anterior
Aires d'a miña terra
"Tempro deserto" (páxina 21)
Seguinte
m5currosenriquezairesdaminhaterra021.html
[p. 113]
TEMPRO DESERTO
Como acendida lámpara en estreito
Pechado camarin,
Así, n'o santuario d'o meu peito
Arde unha lus sin fin.
Cand'a sua llama gunizando lenta
Boquea e vay morrer,
Sopro de fé seu pávido alimenta
E vólvese acender.
Mais d'o meu peito n'a sinistra calma
Non hay altares... Ah!
A lámpara d'o tempro d'a miñ' alma
A quén alumará?...
Si algun topás viaxeiros d' esta vida,
En que creades vós,
¡Poñeino ante esta lámpara acendida,
Que está esperand' un Dios!
Anterior
Seguinte