'As laranxas máis laranxas de todas as laranxas', teatro fronte aos contos de príncipes e princesas

Os comezos dos anos setenta do século XX abriron novos vieiros para o teatro galego. A posta en marcha da Mostra do Teatro Galego de Ribadavia foi un dos instrumentos que axudaron a promocionalo, sen esquecer a importancia de se dirixir ao público infantil. Así quedou de manifesto desde a primeira edición deste encontro, onde se estreou, o 27 de maio de 1973, As laranxas máis laranxas de todas as laranxas, a primeira e única peza teatral de Carlos Casares, considerada unha obra fundacional do teatro fantástico e humorístico da literatura infantil e xuvenil galegas. A fantasía e o humor van da man da crítica social neste texto que naceu, segundo o propio autor, fronte á literatura infantil de príncipes e princesas.

Un momento da primeira representación d'As laranxas máis laranxas de todas as laranxas, na I Mostra de Teatro de Ribadavia. Fonte: Arquivo da Agrupación Cultural O Facho / RAG


As laranxas máis laranxas de todas as laranxas estreouse na sesión de clausura da I Mostra de Teatro de Ribadavia, a cuxo escenario chegou despois de gañar o primeiro concurso de teatro infantil convocado pola Agrupación Cultural O Facho, outra iniciativa que contribuíu a impulsar a produción de obras dirixidas ao público máis novo. O propio grupo teatral do Facho foi o encargado de poñer a peza en escena aquel día e, pouco despois, o 2 e o 9 de xuño, na Coruña. No mes de agosto tamén a representaría na Rúa (Ourense) o grupo Os Cigurros, tal como lembra a primeira edición da obra, saída do prelo en decembro do mesmo ano e ilustrada cos bosquexos de figurinos e decorado xeral que Luís Seoane deseñara para ela. Corenta e catro anos despois, As laranxas máis laranxas de todas as laranxas é todo un clásico do teatro infantil galego que acumula moreas de representacións por todo o país.

A peza arrinca na horta de Anxa e Elías cando no seu limoeiro nacen de súpeto cinco laranxas enormes e unha delas estoura. Fantasía, humor e outros trazos que beben do teatro do absurdo son fundametais nunha historia que, coma a primeira incursión na literatura infantil de Casares, A galiña azul (1968), adopta unha perspectiva crítica coa sociedade: o seu fondo, dicía o propio autor, é "a derrota do home que só emprega a forza como argumento". Unha historia envolta na "fantasía do real" que naceu a partir da súa actitude fronte a un tipo de literatura infantil que non lle gustaba: "a de príncipes e princesas, castelos e brumas", "construída a partir dunha realidade xa morta".

Ao primeiro concurso de teatro infantil da Agrupación Cultural O Facho concorreron un total de vinte e tres obras. Xunto ao galardón que recaeu sobre Carlos Casares -que ademais da súa estrea en Ribadavia contaba cunha dotación económica de 25.000 pesetas- recibiron tres mencións honoríficas Bernardino Graña, por Sinfarín contra don Perfeuto; Euloxio Rodríguez Ruibal, por O roubo do aparello; e Dora Vázquez, por Don rato busca un obreiro.

Dicionario
Axenda de actos Ver todos
Luns 24 de xullo de 2017 / 11:00 h
Clausura dos XXX Cursos de lingua e cultura galegas en Santiago

Novas da Academia

Subscríbete

Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego

Descargar

Vocabulario Ortográfico da Lingua Galega

Consultar

Hemeroteca Virtual Galicia nas páxinas dos seus xornais.

IR

Cuberta do Boletín 376

Boletín da Real Academia Galega
nº 376

Descargar

Cadernos de Lingua
nº 35

Descargar